Een onverwachte gast

Ik zit achter mijn pc te werken. Ik probeer korte tijd zoveel mogelijk mails te lezen en te beantwoorden. Het is een soort race tegen de klok, of eigenlijk tegen mijzelf J

Ik raak een beetje verstoord. Ik hoor de deur van mijn wachtruimte open gaan. En ik hoor dat er meerdere personen binnenstappen. Ik bevries en mijn handen zweven boven het toetsenbord. Terwijl ik ingespannen luister.

In mijn hoofd spoort een stem mij aan. 'Snel snel! Je kunt nog een paar mails beantwoorden!' Ik besluit naar de stem te luisteren en beantwoord kort nog een mail van een vrouw die een vraag heeft over haar scheiding. Ondertussen probeer ik het geroezemoes in de wachtruimte niet te horen.

Ik probeer zelfs even te doen alsof ik het mis heb. Maar helaas, tenzij de persoon in de wachtkamer tegen zichzelf praat,  heb ik een probleem.

 

Ik verwacht één persoon voor de volgende sessie en ik hoor er echt twéé in de wachtruimte... Chips(!) een agendafout. Net op deze volle dag!

Ik loop naar de deur van mijn wachtruimte, open de deur en twéé verwachtingsvolle gezichten kijken naar mij op.

We controleren gegevens en een van de vrouwen heeft idd (gelukkig) géén afspraak. Ik vind het rot dat ze voor niets is gekomen en beloof haar te bellen na deze sessie om een andere afspraak te maken.

Ik nodig mijn andere cliënt uit om naar binnen te komen in de praktijkruimte en start mijn sessie. Ze heet Jolien.

Ik schrijf de vragen op die Jolien heeft en sluit mijn ogen om mij te concentreren op haar energie. Met haar kettinkje in mijn hand herhaal ik in mijzelf enkele keren haar naam. En net op het moment dat er informatie tracht binnen te stromen stroomt er iets anders naar binnen!

Ik voel in mijn hoofd een soort rukje en mijn opengestelde brein wordt de andere kant op getrokken! Ik voel en hoor iets… Een tikje op mijn schouder plus de woorden: 'bel haar nu!'  Ik ben afgeleid. Schud mijn hoofd. Friemel aan het kettinkje en concentreer me opnieuw. Ik stel me open en....

Weer flitst er door me heen: 'Bel haar nu! Nu is ze er nog!' Bel haar!

Opnieuw duw ik deze energie van me af. ‘Ik ben aan het werk!’ sis ik terug in mijn hoofd tegen de onuitgenodigde stem! ‘Ik kan er niks aan doen! En ik heb geen tijd! Ik moet zo naar mijn kleintje. De oppas moet weg...’ Ik realiseer mij dat ik contact heb met iemand die bij de zojuist weggestuurde cliënt hoort. Als ik me niet vergis is het een overleden familielid. Wellicht een oma?

Weer concentreer ik mij op Jolein en haar vragen… En wanneer ik mij openstel voel ik het tikje op mijn schouder, een rukje in mijn hersenen en ergens in mij ontstaat er nu ook een verlangen te helpen. Het juiste te doen...

Dus ik neem een besluit en sta abrupt op. Mijn huidige cliënt kijkt wat verschrikt op van haar thee. Ik zat immers met gesloten ogen stil te focussen op haar vragen en ineens sta ik op en loop ik snel naar mijn PC.

Ondertussen mompel ik naar Jolein: ' Sorry, ik kan me niet concentreren, ik moet even bellen. Ik krijg het niet weg. Dit heb je wel eens met mensen zoals mij’ zeg ik er verontschuldigend achteraan.

Jolein houdt wijselijk haar mond.

Ik bel de mevrouw en een beetje vreemde situatie ontstaat zo. Midden in Jolein haar sessie ben ik ineens aan het bellen met een andere cliënt. Ik voel me wat opgelaten. Maar stoppen is nu ook geen optie meer. Ik krijg de voice mail van Monica, de cliënt die ik zojuist had weggestuurd. Bijna opgelucht spreek ik in: ‘Ik had het gevoel dat ik je moest bellen. Dat je hier niet voor niets bent. Ik wil je spreken na deze sessie maar dan moet je mee naar mijn huis. Mijn baby slaapt nog eventjes als ik thuis kom en die tijd kan ik gebruiken om met je te spreken’.

Stiekem hoopte ik dat ze mijn bericht te laat zou horen. Dat ik naar huis zou kunnen gaan, mijn administratie nog zou kunnen doen van die dag. Als ze me niet op tijd zou horen zou ik niet het kleine beetje tijd dat ik nog had, weg moeten geven.

Even later hoor ik de deur van de wachtruimte weer open en dicht gaan. Een klopje op de deur bevestigt mijn vermoeden. Helaas! Bericht ontvangen! We hebben een gast!

Ik schakel. Maak netjes de sessie af en neem Monica, mee naar mijn huis. Daar hebben we een intensief gesprek van een uur! Er komt enorm veel informatie! Ook werd mijn vermoeden bevestigd; de persoon die mij steeds onderbrak en aanspoorde om Monica te bellen was een onlangs overleden familielid van haar, haar oma.

Tijdens ons gesprek kreeg ik van deze haar oma te horen waarom ze mij zo dringend moest spreken.

Ik was blij dat ik geluisterd had en niet egoïstisch was geweest.

Toen klonk het gebabbel van mijn zoontje door de babyfoon, hij had veel langer geslapen dan normaal! Ze zullen hem boven wel hebben bezig gehouden, zodat ik netjes mijn sessie kon afmaken! Soms moeten de dingen zo zijn...

Luisteren naar het gevoel van binnen is niet altijd makkelijk. Maar zeer, zeer waardevol!

Leave your comments

Comments

  • No comments found