Zwart beestje

Op vakantie kwam ik in aanraking met allerlei kruipende wezentjes! Wie mijn columns vaker leest weet van mijn haat-liefde verhouding met insecten. Mijn spirituele aard vind dat zij met hun kriebelige kleine pootjes en griezelig kruipende lijfjes net zo veel bestaansrecht hebben als ik...
Mijn andere kant, mijn meer duistere ik, gruwelt van de beestjes en reageert soms met angst en afschuw en ook wel eens met moordlust op het kleine volkje.
Er is in mij sprake van een dunne balans tussen beide delen. Meestal wint mijn spirituele bewustzijn het en lukt het mij om 'te leven en laten leven'. Wanneer echter mijn zoontje Jack in aanraking komt met een zwarte kronkelige pissebed ontstaat er een mini-strijd in mijn hoofd!

We zijn op vakantie! Ik sta op het punt om onder de douche te stappen en zet een stap naar voren, richting de douchecabine.

Ik hoor een soort knappend geluid. Het lijkt alsof ik op een besje stap wat 'plopt'.

Ik kijk voorzichtig naar wat er onder mijn voet zit en zie een pikzwarte pissebed. Ik trek snel mijn voet op en veeg hem eraf! Ik verwonder me erover hoe dik deze pissebed is. En hoe mooi rond hij zijn pantserachtige lijfje heeft opgerold. Ik besluit: Van pissebedden ben ik niet bang!

Voorzichtig schop ik hem een beetje opzij. Als hij mijn gewicht heeft overleefd mag hij blijven. Ik stap onder de douche en ik zet de pissebed bewust uit mijn hoofd.

De andere dag ga ik plassen. Ik stap de badkamer in en zie daar de pissebed liggen waar ik gisteren per ongeluk op ben gestapt. Hij is toch onder mijn gewicht bezweken… Ik heb hem niet bewust vermoord bedenk ik mij opgelucht! Ik ga zitten en zie uit mijn ooghoek iets kruipen.

Wie mijn columns  vaker leest weet van mijn haat-liefde verhouding met insecten. Mijn spirituele aard vind dat zij met hun kriebelige kleine pootjes en griezelig kruipende lijfjes net zo veel bestaansrecht hebben als ik...

Mijn andere kant, mijn meer duistere ik gruwelt van de beestjes en reageert soms met angst en afschuw en ook wel eens met moordlust op het kleine volkje. Er is in mij sprake van een dunne balans tussen beide delen. Meestal wint mijn spirituele bewustzijn het en lukt het mij om 'te leven en laten leven'. Afijn. Ik zit dus te plassen en in mijn ooghoek zie ik iets zwarts bewegen..

Direct flitsen beelden van ritselende kakkerlakken voor mijn geestoog. Alsof mijn geest in opperste staat van paraatheid is en mij alvast voorbereid op wat het zou kúnnen zijn.

Ik kijk snel opzij en zie op een nog veilige afstand een kruipend bolachtig wezentje mijn kant op komen. Snel kijk ik naar de andere hoek van de badkamer waar het lijkje van de pissebed nog steeds ligt te liggen. Dit kruipende beestje is 'nieuw' in de badkamer, het is ook een soort pissebed. Althans dat denk ik.

Terwijl ik even later mijn kleren fatsoeneer kijk ik zo vredelievend mogelijk naar het glimmende gepantserde lijfje. ‘Deze blijft leven!’ zo zegt mijn spirituele ik, sturend. ‘Want wij zijn niet bang voor pissebedden!’. ‘Oh ja dat is waar, we zijn niet bang van pissebedden’ zeg ik in mijzelf braaf terug.  Mijn blik blijft koppig gekluisterd aan de kruipende pissebed.

Terwijl ik mijn handen was, tuimelen gedachten door mij heen. Waar komen ze vandaan? De badkamer lijkt goed dicht gekit. Ik zie geen gaatjes of kieren. snel inspecteer ik met mijn ogen alle hoeken.

Mijn licht benauwde insect-afwijzende-angst-deel wijst op de wasmachine. ‘Misschien zitten ‘ze’ daar wel onder!?’  Het woordje ‘ze’ suggereert een grootste invasie pissebedden! Het stemmetje babbelt verder ‘Misschien is het een nesssst...’ de manier waarop het woord nest uitgesproken wordt duidt op verregaande afkeuring van mijn ‘leven en laat leven filosofie’.

Ik vertrek uit de badkamer en keer ‘s-avonds met mijn jongste één jarige zoontje, Jack, terug..

Na gezwommen te hebben in het zwembad wil ik even snel douchen... maar de kleine jongen kan ik niet alleen laten. Ik besluit hem mee te nemen in de badkamer. Gooi wat handdoeken op de grond. En zet hem erop.

Ik kleed mijzelf vliegensvlug uit en stap onder de koude douche (ja heet water hebben we hier niet)

Ik negeer Jacks pruttelende geluidjes. Was heel snel mijn haar en stap nog geen twee minuten later druipend onder de douche vandaan. Mijn kleinste kijkt me pruttelend aan en steekt zijn handjes naar me uit..

Ik kijk nog eens goed naar hem en zie nog net een klein zwart pootje wegschieten tussen zijn lipjes. Zijn tandjes maken een knarsend geluidje… Ik verstijf. ‘Het zal toch niet!’

Ik val op mijn knieën en probeer zijn mondje open te wrikken. Het insect-afwijzende-angst-deel rent gillend rondjes in mijn hoofd ‘Neeeee! Nee! Nee! Nee! GATVERDAMME!!’

Ondertussen is het uiterlijk-kalme-moederdeel in de weer om mijn zoontje rustig over te halen zijn mondje te openen. Ik doe zelf mijn mond wijd open en zeg  ‘aaahhh’. Dat vind hij leuk, hij grinnikt maar houdt zijn lipjes op elkaar. Hij knarst vrolijk verder en het zwarte pootje verdwijnt tot mijn afschuw geheel in zijn mondje! Hij heft zijn handje op en zegt ‘mmmh’, terwijl hij zijn handje heen en weer wuift in een gebaar van ‘dit is lekker’.

Ik keek naar hem en zei zachtjes: ‘bah dat is niet lekker!’ Hij keek naar mij en maakte opnieuw het mmmh gebaar...Alsof hij wilde zeggen ‘echt wel!’.  In mij klonk het zweverige-spirituele-engel-stemmetje: ‘kinderen zijn wijze wezens. Ze leren van hun ouders wat walgelijk is en wat niet. Van nature is niets walgelijk en is alles oké en zelfs mmmh.’

‘Wanneer je de onbevangenheid van een kind zou volgen zie je de schoonheid in alles op de wereld!!’

Ik huiverde... ‘maar hij zat in zijn mond...!!’ sputtert mijn insect-afwijzende-angst-deel bibberig.

Ik probeerde het beeld van het zwarte pootje dat in zijn mondje verdween van me af te zetten... Ik droogde me snel af en klopte al mijn kleren goed uit voordat ik ze aan deed. Ik moest er niet aan denken gekriebel onder mijn shirt te voelen! Brrr rillingen schoten door me heen!

Toch, toen alles een beetje gezakt was... realiseerde ik mij verwonderd hoe mooi mijn kind geen onderscheid maakte... een pissebed was voor hem niet eng en had geen kronkelige kleine enge pootjes... hij was gewoon eetbaar!!! Bijzonder toch!

Mijn insect-afwijzende-angst-deel reageert hierop koppig: ‘ Nou geef mij maar een gewoon chipje... die kraakt ook en is verdomd lekker!!’

Leave your comments

Comments

  • No comments found