De ziel kiest bij eiceldonatie

Vandaag had ik een gesprek met een vrouw die zwanger is. Zij is zwanger door middel van eiceldonatie. Iets wat voor haar prachtig en tegelijkertijd even wennen is. Ze is dolgelukkig met haar zwangerschap, echter ook is zij bang voor mensen om haar heen en hun reacties. Wat zeg je tegen mensen?

Ze vertelde mij dat er mensen op het internet stellen dat iemand die een kindje middels eiceldonatie ontvangt, het kind ‘iets aan doet’. Zij voelt door dit soort uitspraken onzeker. Daarnaast voelt zij zich soms verdeeld over het feit dat ze bij haar kindje niet haar ‘genen’ en haar eigenschappen zal kunnen terugzien. Vanuit mijn visie op de wereld en mijn beleving vanuit de wegen van de ziel, vind ik het leuk om hier iets over te zeggen.

Zoals ik het ervaar kiest de ziel ervoor om te incarneren op aarde. De ziel kiest ook voor zijn geboorte de eigenschappen die hij verenigd wil zien in het lichaam welke hij zal bewonen. Een eicel brengt vele keuzes qua genen en eigenschappen met zich mee en ook de zaadcel geeft vele keuzes. De ziel gaat deze allemaal langs en kiest de eigenschappen en genen uit die hem helpen op zijn levensweg om die dingen te kunnen ervaren die hij wenst.

Wanneer een ziel ervoor kiest om bij een ouder geboren te worden zal hij een keuze maken uit vele mogelijke eigenschappen en genen. Voorouderlijke genen en eigenschappen worden allemaal bij deze keuze betrokken. Stel een eicel geeft 600 keuzes en een zaadcel geeft 600 keuzes. Dan kun je je voorstellen dat bij vrijwel alle ouders een keuze is om bijvoorbeeld muzikaal te worden, of blond haar te krijgen. Bijvoorbeeld ook bij incarnatie van een ziel bij Surinaamse ouders is er een keuze die de ziel heeft voor blond haar. En ook bij zielen die incarneren bij een Scandinavisch stel is er de keuze voor donker haar. In karaktereigenschappen en uiterlijkheden zijn er vele keuzes. Aanleg voor rekenen kan bij beide ouders er ‘niet in zitten’ en toch kan het kind geboren worden met een grootste aanleg voor rekenen. De ziel brengt dit met zich mee. En deze kiest om dit te ontwikkelen en kiest voor bijbehorende eigenschappen.

We hebben allemaal voorouders die we niet kennen die bijzondere eigenschappen toch kunnen door geven aan onze kinderen. Het is echter de ziel die kiest voor een palet aan eigenschappen. Zelfs wanneer mijn cliënte dus zwanger was geworden van haar eigen eicel zou haar kind dus voor haar en haar partner ‘onbekende’ eigenschappen kunnen hebben.

Het is dus niet zo eenvoudig. Er kunnen kinderen bij twee biologische ouders geboren worden die op geen van beide ouders lijkt te lijken, qua uiterlijk of qua karaktereigenschappen. Toch is het kindje een biologisch nageslacht.

Bij eiceldonatie kiest de ziel eigenschappen uit de genen die de eicel met zich meebrengt. Echter dat zullen soortgelijke eigenschappen zijn die de ziel ook had gekozen ook al was het wel via een biologische eicel geweest. Het blonde haar vind een dergelijke ziel zowel bij de eiceldonor als bij de moeder die het kindje ter wereld zal brengen. Nogmaals de ziel kiest de eigenschappen.

Er zijn veel eigenschappen bij onze biologische kinderen die we niet herkennen en ook eigenschappen die we wel zullen herkennen.

Mijn stiefzoontje lijkt soms sprekend op zijn stiefvader. Zijn manier van lopen, zijn mimiek, zijn humor. Dit krijgt hij allemaal mee in zijn opvoeding. Dit terwijl zijn stiefvader geen genetische/biologische binding met hem heeft. Zijn invloed komt door zijn energie en aanwezigheid. Mijn stiefzoontje kopieert gedrag en trekjes van zijn stiefvader en dat doen mijn kinderen bij mijn partner, hun stiefvader en dat zal ieder kind onbewust doen bij zijn of haar verzorger. We nemen eigenschappen en gedragingen zelfs een ‘lach’ over van onze verzorgers, ouders. Biologisch of niet.

Ik durf te stellen dat een kind welke in liefde wordt ontvangen. Wat super gewenst is door mensen die moeite hebben moeten doen om het kindje te mogen ontvangen, een bofkont is! Dat zijn genetische oorsprong elders ligt is een, echter dat de ziel zijn ouders kiest en een levenspad heeft uitgestippeld welke onlosmakelijk verbonden is met de (al dan niet biologische) ouders die hem grootbrengen, staat voor mij vast!

In die zin kan een niet biologisch kind dus toch enorm op zijn ouders gaan lijken! Door opvoeding of door keuze!

Leave your comments

Comments

  • No comments found