Kerst, oud en nieuw, cadeaus en mijn overleden moeder!

Kerstmis en oud en nieuw

‘Mama’ zei mijn jongste zoon vanavond aan tafel. ‘wij hebben ook een geloof toch?’  Ik vroeg: ‘hoe bedoel je dat?’

 Hij antwoordde: ‘Nou wij geloven dat oma er nog is ook al is ze dood, dat is toch een geloof?’

En ja daar heeft hij gelijk in. Met mijn werk voor het Zesde Zintuig heb ik geprobeerd te laten zien dat er meer is dan wat we met onze ogen kunnen zien. Hoewel mijn opvoeding atheïstisch is geweest geloofde ik als kind wel in goed en kwaad en in leven na de dood. Ik geloofde in engelen, elfjes en in goede en kwade wezens. Ik had zo mijn eigen geloof gecreëerd… 

Een geloof waar mijn ouders niets mee konden maar mij wel in ‘lieten zijn’. Zij benoemden mijn beleving een ‘grote fantasie’.

Lees meer

Het verschil tussen 'anders zijn' en gek

Er zijn tegenwoordig dagen die voorbij gaan zonder dat ik me ‘raar of anders’ voel. Dat was vroeger heel anders. Dan voelde ik mij vaak een buitenaards wezen te midden van de mensen.

Alsof ik rondliep met een groot neonbord op mijn hoofd, waarop met grote knipperende letters: ‘volslagen idioot!’ werd weergegeven.

Die tijd ligt gelukkig achter me. Ik gedraag me ook -moet ik eerlijk zeggen- over het algemeen 'normaler'. Ik heb geleerd me aan te passen aan mijn omgeving en de aparte dingen zoveel mogelijk voor me te houden. Ik staar bijvoorbeeld niet meer naar mensen als ik iets bijzonders in hun aura zie.

Gelukkig weet ik inmiddels wat apart is en wat niet. Wanneer ik zin heb om er als een buitenaards wezen uit te zien, dan doe ik dat en ben ik gewoon mijzelf.

Lees meer

De innerlijke stem

Puffend zit ik in mijn auto.

Mijn zoon is zijn gymspullen vergeten en in een uitzonderlijk drukke dag moet ik dus nog een ritje richting school maken. Mijn gevoel voor mijn lieve oudste zoon maakt dat ik hem niet in zijn ondergoed wil laten gymen, dus zet ik mijn verbijsterend slechte humeur opzij om aan mijn verplichtingen als moeder te voldoen.

(Natuurlijk moet dit ritje plaatsvinden net nu ik ook nog twee belangrijke zendingen verwacht van de TNT, een vriendin moet bellen, mijn website moet bijwerken en niet in de minste plaats, mijn huis moet schoonmaken. Dit daar mijn witte trap een vrijwillige verzamelplaats voor stof lijkt te worden.)

 

Ik presteer het om te bedenken dat ik ook nog een paar boodschappen moet halen. En dit alles binnen de tien minuten moet proppen die mij ter beschikking staan. Mij voor deze onmogelijke taak stellende rijd ik rechtstreeks …..’de val van god’ in.

Lees meer

Opa

Ineens denk ik aan mijn opa die onlangs dementerend is opgenomen in een bejaardentehuis. Zijn huisje is hem afgenomen. Hij heeft niks meer en datgene wat hij had heeft hij weggegooid… Zijn 86 levensjaren jaren zijn in de vergetelheid van de dementie weggezonken. Zijn hersenen kunnen geen contact meer leggen met de herinneringen van zijn leven…

Ik weet van een jongeman die vluchtte in de oorlog, die van een deportatietrein is gesprongen om zijn leven te redden, die bommen heeft overleefd door net op het juiste moment de andere kant van de straat te bewandelen, de man die ijn beste vriend in zijn handen heeft zien sterven, net zoals zijn enige dochter. Ik weet van een man die 5 kinderen heeft grootgebracht, heeft gewerkt in de fabriek en zich hard heeft gemaakt voor de vakbond. Een man die met zijn vrouw op enkele weken na 50 jaar huwelijk heeft gedeeld. Dit alles en meer waren herinneringen van de man die ooit mijn opa was..

Lees meer

filosofisch tuinieren

Vandaag was ik aan het werk in mijn tuin. De afgelopen weken was er een vreemde kolonie plantjes in mijn tuin geland. Ondanks de bestrating hadden deze veelbladerige plantjes zich vastgeklonken tussen de stenen. Daarbij hadden verdacht uitziende zandhopen zich gevormd naast de honderden plantjes.

 Al snoeiend, bukkend, dapper met handschoenen aan, begon ik de plantjes uit de grond te rukken. Vanachter het raam bezien viel het nog mee maar eenmaal met mijn neus erboven leken het er meer en meer te worden. In een onooglijke houding, gebukt en gebocheld als de gebochelde van de Notre Dame, zette ik mij zwetend, ahum transpirerend, aan mijn taak.

Lees meer

Komkommer en kwel

Een mens die zoveel doet wordt op enig moment in zijn leven overstelpt.

Ik zat aan mijn bureau en durfde niet op te kijken. Na het eten had ik de kinderen naar bed gebracht en was direct aan het werk gegaan. Mijn moeder zou het schaamrood de kaken kleuren als zij mijn huis op dit moment zou betreden. Her en der lagen papieren, een half opgegeten koekje en zelfs een verloren sok.

Ja, het huishouden is inderdaad niet mijn sterkte eigenschap.

Ik moest nog enkele zaken op mijn computer nakijken en besefte dat het al veel te laat was daarvoor.  Verslavingsgetrouw zette ik mij er toch toe nog even verder te werken. Mijn werk is naast praktisch ook vooral een passie en dat is een gevaarlijke combinatie!

Lees meer