Delen in jezelf

Vandaag had ik een gesprek met een lieve cliënte, Nadia is haar naam, zij deed haar uiterste best om te voldoen aan haar omgeving. Ze past zich aan, helpt mensen, is lief, attent, zorgzaam, hard werkend, een doorzetter, hard voor zichzelf etc.

Deze kenmerken van haar, waar zij zich het meest mee identificeert zou ik kunnen samenvatten onder de noemer: kenmerken van een pleaser, ofwel de ‘pleaser’ zelf. ‘Haar pleaser’ was al sinds jaar en dag onderdeel van haar zelf. En dat deel was zodanig sterk geworden dat zij dacht ‘dat ben ik’.

IK BEN die persoon die: lief, attent, zorgzaam, helpend, sterk etc is! DÁT ben ÌK!

FOUT! Fout?? Zul je denken? Dat is zij toch? Ja dat is zij… ÓÓK, én zij is meer dan dat!

Zij is ook de vrouw die de telefoon niet opneemt als zij een avondje voor zichzelf wil hebben. Zelfs wanneer de telefoon dringend rinkelt omdat een vriendin haar luisterend oor wenst. Zij neemt niet op omdat zij haar vriendin niet ‘mag’ afwijzen van het ‘pleaser-deel’ in haarzelf. Zij mag niet confronteren, niet afwijzen, niet egoïstisch zijn etc.

Heel af en toe, wanneer zij moe is, of echt even niet meer kan. Neemt zij ineens de telefoon niet op. En denkt zij tot haar verbazing de lelijke gedachte: ‘he bah, nou even geen zin in hoor!’

WIE? of beter gezegd ‘welk deel’ in haar het is die deze gedachte produceert, daar staat zij niet bij stil. Nee zij denkt dat ZIJ ZELF deze gedachte denkt.

Ik zie dat anders. Het is haar gedachte, echter deze gedachte wordt geproduceerd door slechts een deel van haar zelf. Het is een ander deel van haar bewustzijn wat zich aan dient.

Deze gedachte komt voort uit een wat meer egoïstisch deel van haarzelf. Een deel dat ZELFZORG heet. Het deel van haar dat het zat is om apart geschoven en verstoten te worden. Dat deel wat het zat is altijd alles voor alles en iedereen te doen. Dat is het deel wat nou eens een keer met een veel te grote zak chips op de bank met de voeten omhoog domme series wil kijken. DAT is het deel wat zij normaal gesproken zonder pardon de kofferbak in stopt.

Want dat egoïstische, voor zichzelf kiezende deel is normaal gesproken ongewenst. Het is namelijk eng om dat deel vrij spel te geven. Want wat wanneer mensen dat zien als egoïstisch en slecht, dan wordt je afgewezen! En kom je misschien alleen te staan, ben je verstoten!

Daarom is de pleaser zo sterk geworden in haar. Dit pleaser deel beschermd haar tegen afwijzing en verstoten worden en dat doet ze zo goed dat ze bijna de baas is geworden over het geheel. De pleaser is dus een beschermend deel.

Het geheel is de som der delen.

Het vreemde is dat wij mensen ons nooit afvragen waarom we het ene moment luid huilend, snotterend op de bank kunnen zitten terwijl we dan ineens op kunnen springen als de bel gaat en de postbode een pakketje komt afleveren. De tranen en snot worden in een veeg weggeveegd, er wordt een keer diep ademgehaald en weliswaar met dikke behuilde ogen, maar een stuk vastere stem, danken we de postbode en zetten we een krabbel op zijn apparaat.

Daar hebben we dus een ander deel dat het overneemt als het nodig is. Het ‘rationele’ deel dat het pakketje aanneemt is volstrekt anders dan het deel dat zo snotterend op de bank zat te huilen!

Het verdrietige deel wordt tijdelijk weggeschoven – tja waar gaat die heen?- en het rationele regelende deel, het deel wat het pakketje aanpakt stapt naar voren en neemt het bewustzijn tijdelijk over…

WIE ben je dan echt?

Je bent al die delen, en je bent ze niet. Het zijn bewustzijnstoestanden welke allemaal hun eigen functie hebben.

Toen je een baby was en slechts kwetsbaar en weerloos was, leerde je al snel dat mama blij werd als je lachte, en je oppakte als je ging huilen… Dus kwam daar het begin van de ‘aanpasser’ of ‘pleaser‘ tevoorschijn.

Wellicht was je zus een rebel die zich afzette tegen je ouders en werd jij de aangepaste lieveling van je moeder.

Wellicht werd er op school prijs gesteld op slimme vragen en werd je rationele deel sterker.

Misschien had je vader of moeder een grote beschermingsdrang en leerde jij je hulpeloos en angstig op te stellen.

In ruil voor al deze gedragingen kreeg je feedback van je omgeving. En vanuit deze feedback kwam er bewustzijn. Bewustzijn over: ‘dit is fijn, dit werkt, of dit is niet fijn, dit werkt niet’.

Deze gedragingen werden geclusterd en een deel van jou ontstond.

Ieder deel kreeg zo zijn eigen energie mee, zijn eigen gedrag en bijbehorende emotie. Zo kan het zijn dat we razendsnel switchen van gezellige bui, naar sjacherijnige bui. Van helpend naar boos. Van afgewezen tot liefdevol. We verschuiven ons bewustzijn en worden een ander deel.

Voordat je denkt dat ik ons allen een versplinterde persoonlijkheidsstoornis toeschrijf wil ik toelichten dat deze uitleg natuurlijk wat gechargeerd is. Deze bewustzijnstoestanden zijn niet afgezonderd van het geheel. We weten wie we zijn en hebben weet van onze verscheidenheid aan gedragingen en emoties.

Toch kan het helpen om te denken in delen.

In plaats van je volledig te identificeren met de angst voor afwijzing en hierdoor geen grenzen te stellen kun je jezelf af vragen ‘als mijn angst een stem zou hebben, wat zou deze dan zeggen?’

Of wanneer je je onverwacht verdrietig en ongelukkig voelt hoe zou het zijn om even stil te gaan zitten en te vragen: ‘als dit verdriet een stem zou hebben wat zou deze dan zeggen’.

Je zou tot de verrassende conclusie kunnen komen dat je innerlijk een stem hoort en voelt die antwoord geeft. Dat er een energie bij je opkomt die gehoord wil worden, die je iets wil vertellen!

Je leert op die manier dat je niet je verdrietige deel bent, maar dat je het hebt. Je leert dat je niet de pleaser bent, maar deze hebt.

Je kunt je net als Nadia realiseren dat je niet de harde werker bent, maar dat je kunt kiezen om het te zijn en soms niet te zijn.

Wanneer je denkt vanuit de delen zie je ook dat er een bewustzijnsdeel is dat de regie heeft. Een deel van jou dat als een overstijgende menslievende leidinggevende laveert tussen alle delen. Die ze hoort, hun argumenten afweegt en dan een keuze maakt voor het grotere geheel.

Wanneer je dit denken kunt toepassen, zal je zien dat je verstoten delen: de egoïst, de vrijbuiter, de luierik, de harde werker, de pleaser, de rationele, de kwetsbare, dat zij allemaal belangrijke informatie voor je hebben. En dat het overstijgende bewustzijn keuzes heeft. En net als een volleerde leidinggevende kan kiezen om dan naar de een en dan naar de ander te luisteren.

Ieder team heeft verschillende soorten teamgenoten, met allen goed en minder goede kanten en kwaliteiten. Het mooie is wanneer je vanuit je overstijgende bewustzijn de kwaliteiten van alle delen tot hun recht kan laten komen.

Zo kan het erg zinvol zijn om aardig te zijn tegen een collega. En kan het ook heel zinvol zijn om een keer nee te zeggen tegen een project op je werk. Het is zeer nuttig en ook gezond om tijdig zonder schuldgevoel vakantie of vrij te nemen.

En het kan heerlijk zijn om jezelf een keer te trakteren op een ‘slecht’ ijsje, gebakje, zak chips of stuk chocolade.

Door de delen in jezelf er te laten zijn kun je ze leren samenwerken en leren waarderen. Dan ontstaat er balans.

Door in te zien dat je zelf af en toe egoïstisch zou willen zijn, boos wilt zijn, geïrriteerd bent, lui bent, hardwerkend bent, lief bent, sensueel bent, zorgzaam bent en meer hoef je die delen niet meer te onderdrukken en worden ze minder ergerlijk in jezelf en anderen en worden ze allen helpers en waardevolle adviseurs!

Leave your comments

Comments

Load More